Wat als…..
We schrijven "mei 1980". De oude kerk (wie herinnert zich dit gedrocht nog) is onze trainingszaal. Alles wordt in gereedheid gebracht voor het nakende Belgisch kampioenschap dat Philippe organiseert. Hij heeft een paar dagen terug zijn spreekwoordelijke "kap over de haag gegooid" voor zijn studies biologie in Gent en spitst zich enkel nog toe op de wedstrijd van zondag.
De zaal moet weer eens omgetoverd worden om ze enigszins toonbaar te maken, want zowel BRT en RTBF komen zondag filmen. Phil heeft de week ervoor nog de t-shirts gezeefdrukt om het allemaal wat feestelijker te maken. Iedereen komt op zaterdag nog eens zijn ultieme trainingssessie doen, terwijl verder aan de opsmuk van de arena wordt gewroet.
De jongste springers, waaronder mijn zus Lut, ronden hun training af en gaan huiswaarts. En toen….

En toen…
Sloeg het noodlot toe. Met de fiets naar huis (tegenwoordig worden de kids door de limousines van opa, oma of de nieuwe pa afgehaald, wat wij  -Kyoto-minded- niet echt toejuichen) wordt Lut aan de Cabine (voor de echte Bevernaars het alom gekend kruispunt van de Kerkdreef met de Kleine Heerweg) door een wagen aangereden en wordt in ijltempo naar het ziekenhuis geloeid. Verdict: zware hersenschudding, schedelbreuk, pols- en ribbenbreuk en nog heel wat kneuzingen. Toestand: "emergency", zwevend tussen het aardse en het eeuwige.
Ikzelf ben dan nog niet op de hoogte en werk ijverig mijn training en de laatste voorbereidingen af om er de dag nadien super uit te komen. Pas enkele uren later hoor ik bij mijn thuiskomst de ernst van de zaak. Wat nu?

Wat nu?
Dat is de vraag die inderdaad door ieders hoofd gonst. Alles afgelasten of toch de toestand afwachten. Moe zit huilend op de sofa, pa zegt met een bezorgde stem dat we gewoon de zaken niet moeten vooruitlopen en morgen wel zullen zien. De kampioenschapsdag zelf, geen tijd voor kopbrekens. Alles gaat door en ik blijf in het onwetende over de evolutie in de kliniek. De wedstrijd verloopt succesvol voor onze club, RTF en BRT doven hun filmspots als de concurrentie aan het filmen is en ik ben uiterst geconcentreerd. Jean-Pierre Calighari uit Brussel (een nu opgedoekte club) is mijn grote tegenstrever. Ik heb een paar troeven op zak omdat ik enkele maanden voordien met de Franse nationale ploeg op stage ben geweest in Parijs. De finale kondigt zich rond 17 uur aan. Ik moet aantreden en sta trillend van de zenuwen op het witte doek. Geconcentreerd kijk ik voor mij en dan… dan gaat de kerkdeur open en mijn pa komt binnen en steekt zijn duim in de hoogte. Ons Lut blijkt stabiel en zal erdoor komen. Is dit de "boost", is dit de ultieme bevruchting, “le moment de la vérité”, het moment waarop Lenig en Vlug herboren wordt en een nieuwe toekomst tegemoet gaat? In alle geval, de adrenalinestoot die ik toen ervaren heb is de start geworden van een ultieme carriere met zeven nationale titels en vooral ook het betrappen van een trampolinemicrobe die tot op heden nog altijd woekert en in vele lichamen huishoudt. En dan blijft nog altijd de vraag: Wat als toen?....
Noot: mijn zus is er goed vanaf gekomen, heeft nog een metalen plaatje op haar schedel en ondertussen springt één van haar drie zoontjes ook al bij Lenig & Vlug.
Volgend Beverblaadje: the story of Sophie

7 titels en wat nog meer
Het kampioenschap van België 2010 in Diest staat geprogrammeerd in uitgesteld relaas op zondag 23 mei vanwege de verplaatsing van het Europees kampioenschap in Bulgarije.
Toch eerst even een woordje over dat EK. De Eya fjallajökull, een bijna onmogelijk uit te spreken Ijslandse vulkaan, strooit letterlijk roet in het eten: de Belgische delegatie staat letterlijk en figuurlijk aan de grond genageld als de federatie beslist om niet te vertrekken, ook al gaan de Nederlanders wel en ook de Fransen met de bus. Lipi is razend en heel laat in de avond van zondag op maandag is hij één van de vele telefonisten die de verantwoordelijken van de fede die hun paraplu aan het opentrekken zijn met krachtige woorden duidelijk maakt dat niet gaan geen optie is. Uiteindelijk zwichten de bobo's en maandagmiddag vertrekken de atleten richting Varna voor een  dertig uur durende busrit. Voor Simon is het zijn “maidentrip” naar het EK waar hij zolang heeft naar uitgekeken. We hadden hem op training niet gespaard en de laatste voorbereidingsweken stond hij zes keer per week in de zaal om af te zien en te trainen.
Hij was er klaar voor. Laten we stellen dat het EK voor de Belgen een fiasco, misschien wel een voorziene fiasco, is geworden, behalve…. Ja hoor voor onze Simon. Weer heeft iemand van bij ons bewezen dat we bij Lenig & Vlug de juiste aanpak hebben. Simon heeft de tot nu toe hoogste plaats ooit voor een junior jongen van België neergezet. Met een puike 18° plaats op 58 deelnemende jongeren is dit een prestatie om U tegen te zeggen. Simon hield als een vulkaan stand onder deze druk en zijn gesprongen uitbarsting in Varna is voor hem de ideale lavastroom naar nog meer.
 

Le drapeau Belge
Altijd start een Belgisch kampioenschap onder een slecht gesternte. De Belgische vlag was zelfs moeilijk te spotten op dit gebeuren. Troosteloos hing ze onder aan het jurypodium en was ze nagenoeg niet zichtbaar. Voor de wedstrijd start loopt het al fout met de organisatie. Juryleden zijn er tekort, de toestellen staan niet op de gereglementeerde afstand, er is discussie over welke toestellen zullen worden gebruikt…..Kortom altijd is er wel ergens commotie over. Jammer dat de federatie zichzelf op dit gebied niet respecteert. Het wordt een marathon editie die veel te lang duurt en slecht is georcherstreerd. Onze krawaten laten het echter niet aan hun hart komen. In het synchroonspringen domineren we gewoon met vier nationale titels en menige podiumplaats. Individueel ontlopen we de titel bij de junioren doordat topfavoriet Simon die dag de goede benen niet had zoals ze dat bij de coureurs zeggen. Flinke ontgoocheling, maar onze meiskes deden het dan weer super en weer had Lenig en Vlug drie van de tien titels te pakken. Chapeau voor iedereen. Marie zette met een 13.8 pt voorsprong op alle anderen een monsterscore op het bord. Jolien moest zich schrap zetten, maar was bij de miniemen toch in ultieme finale de beste. Valerie zette de kroon op het werk bij de seniores dames en verder hadden we meerdere ereplaatsen op dit sfeerloze kampioenschap. Lenig en vlug is en blijft de “ numero Uno” voor de trampoline in ons land.
 

Weekje trainen en dan….Parijs
Iedereen weet ondertussen dat onze zieleroerselen voor het springen zich in Frankrijk manifesteren. Eén weekje na het troosteloze gebeuren in Diest is een enorme sporthal met zowat 2000 zitjes de arena voor de Franse kampioenschappen in Issy-Les Moulineaux, een stadje net buiten de Boulevard Périphérique niet zo ver van Versailles. Er zijn is de “must” en reeds een maand vooraf was het al ettelijke telefoontjes plegen om uiteindelijk een 30-tal bedden te vinden zowat 24 km van onze wedstrijdplaats.
“Les amis de Wattrelos sont toujours le bienvenu”, dat ondervinden we steeds meer en meer. Menig Franse trainer of jurylid ziet ons graag komen. Maar toch boezemen we hen ook een beetje angst in want wij zijn “winners”. Ze durven zelfs in de jeugdcategorieën toegeven dat ze de laatste twee jaar extra inspanningen doen om “les Belges” te kloppen. Vooral Levallois en Créteil (niet toevallig de twee clubs die ook bij ons op stage komen), blijken zich uitermate goed te hebben voorbereid. Gek hoe een dubbeltje rollen kan. Indertijd keken wij altijd enorm op naar hen en nu blijkt het in omgekeerde richting te gebeuren.

Les Résultats!!!
 
Ondertussen hebben we twee Franse kampioenen erbij. Jolien zette de puntjes op de “i” in de categorie waar onze Marie die dag faalde, en Lisa en Meredith mochten de Marseillaise zingen in ’t Vlaams in het synchroonspringen. Verder hadden we nog 7 finaleplaatsen met een super oefening van Simon die de Franse nationale ploeg verbaasde door in de voorrondes de beste vrije oefening neer te zetten van het hele pak. Hij werd in de superfinale alweer met een puike reeks uiteindelijk vierde, onverhoopt na zijn blunder op het Belgisch kampioenschap.
De sfeer bij dergelijke wedstrijden doet ons groeien.
Het bezoekje met z’n allen aan de Eiffeltoren was de ultieme beloning voor het hele team.

En nu…
 
Op naar onze oldies fuif op zaterdag 5 juni  =>  iedereen welkom
Op naar onze 50 jaren turn&trampoline–show zaterdag 3 juli  =>  iedereen welkom
Op naar de eerste sportkampen van 5 tot 9 juli  =>  kids welkom
Op naar het kleuterkamp van 5 tot 9 juli  =>  small kids welkom
Op naar onze internationale stage in het MPI van 9 tot 14 juli  =>  op uitnodiging
Op naar onze stage in Beveren-Leie van 15 tot 21 augustus  =>  al volzet
Op naar het nieuwe sportjaar  =>  september 2010

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­