Schouwburg
 
Wie  het weekend van de “Golden River Team cup” in de sporthal kwam, waande zich meteen in een ware schouwburg. De zaal was in een mooi ingesloten arena omdoekt met witte en andere kleurrijke vaandels. Meteen was voor iedereen de toon gezet om er een prachtige prestatie neer te zetten. Vierentwintig teams, de één al prestigieuzer dan de andere, de één veel jonger dan de andere, de één een samengesteld team van verschillende clubs, de andere clubteams pur-sang. 
Het hele verloop van de wedstrijd is te moeilijk om uit de doeken te doen, maar het werd een uiterst spannende strijd tussen alle teams. Weinig verschil, hoogstaande prestaties en uitzonderlijk weinig mislukkingen. Iedereen was gekomen om uiteindelijk de finale te mogen meedoen. Oude bekenden tussen de trainers en juryleden, nieuwe gezichten die beloofden om er de volgende keer weer bij te zijn. Unieke gebeurtenis hier weer in ons eigenste Beveren. Iedereen content en vooral niemand met lege handen naar huis. Een vlekkeloos gevolgd programma met een uitstekende regie. Veel mensen kunnen hier wat van opsteken van zo’n organisatie. Wat we in twee dagen helemaal opbouwden was na de finale in een handomdraai door vele handen weer helemaal afgebroken en netjes teruggeplaatst. Chapeau voor iedereen.
 
Finale
 
De finale werd een thriller  om vingers en duimen af te likken. De acht finalisten zaten allemaal op slechts enkele puntjes van mekaar en na elke springer wijzigde het originele scorebord weer van winnaar. Elke finalist kreeg na zijn finalereeks een gepast ijzersterk deuntje  om de hele tribune uit de bol te laten gaan met luid geroep en applaus. Dan weer uiterste serene stilte om de volgende springer in volle concentratie zijn ding te laten doen. Tot de voorlaatste springer zaten nog drie ploegen elkaar op de nek voor het goud. Spannender kan niet.
 
Nachtmerrie
 
De Ceremonie protocolaire was dan weer een staaltje van show, belichting en cadeau’s voor iedereen. Trainers en juryleden werden met een pittig drankje huiswaarts gestuurd terwijl elke deelnemer een prachtig pakket met van alles meekreeg. “The winning team” bleek de combinatie van Drongen en Oostende te zijn en zo werden ze ook gehuldigd voor de club uit Alkmaar (Nederland) en Levallois (Frankrijk). Een half uurtje na de hulde bleek echter bij controle van de video dat één puntenkwotering voor de moeilijkheid verkeerd was opgetekend en daardoor is uiteindelijk toch Alkmaar de verdiende winnaar gebleken. Voor een organisator is dit een nachtmerrie. Je werkt je de naden uit je lijf gedurende zes maand, alles verloopt feilloos en in een super ambiance en dan is één rekenfout (en dan nog juist met de twee eerste ploegen) er de oorzaak van dat niet de juiste ploeg het hoogste schavotje heeft betreden. Alles is ondertussen rechtgezet en alle ploegen toonden zich de dag erna zeer sportief door felicitaties door te sturen naar de “winning team”. Niettemin is dit een echte valse noot in een prachtige symfonie. Next time nog beter hoor. Een ezel stoot ……..
 
Extraatje
 
Onze wedstrijd was voor de gymfederatie tevens selectieproef voor de junioren, om hun kwalificatie te behalen voor het Europees kampioenschap van volgend jaar in Bulgarije.
Tim Deweert en Jasper Vangaever uit Oostende slaagden in hun opzet en onze Simon Debacker moet nog even op zijn honger zitten want hij kwam slechts enkele tienden van een punt tekort om ook in de feestvreugde te mogen delen. ’t Is een vechtertje, hij haalt ze zeker hoor, maar nog even hard blijven benen strekken en dan komt ’t vanzelf.
De dametjes schieten nog heel wat tekort willen ze een ticket versieren voor deze prestigieuze wedstrijd.
 
 
50 jaar de lucht in   deel 7
 
We schrijven “1981” - Kwaad op de Paus
 
Mijn (Philippe) eerste echte buitenlandse grote wedstrijd was de internationale wedstrijd in Polen in het zuidelijk Warbzych. Ik was enige Belg en samen met een bondsverantwoordelijke verzamelden we in Warchau voor een paar dagen om dan met de volledige buitenlandse delegaties met de nachttrein naar het zuidelijk stadje te reizen. Ik deed er ongelooflijk veel ervaring op en mocht mee trainen met het Hollandse team. Hun coach moest mij meermalen toeroepen: “Phil je moet je poten strekken….” Zo gezegd zo gedaan. Op het einde van de individuele wedstrijd werd een onderonsje gemaakt met hun enige meegekomen senior en ikzelf, we zouden het als team proberen bij het synchroonspringen. We haalden zowaar de finale maar daar ging het mis. Pieter-Jan Steinfort( de Hollander dus) telde op zijn nederlands: “ein” “twei” “drie”… maar ik dacht dat hij op TWEI eigenlijk NEI zei, en  toen hij zijn eerste sprong aanvatte bleef ik gewoon doorspringen en weg was onze vierde plaats. Maar daar gaat het in dit artikel niet over.
 
De Paus dus
 
Na afloop van alle mooie internationale grote evenementen is er een heus banket. En daar in Polen was dat voor mij dus mijn “maidentrip” op zo’n gebeuren. Ik zat er gezellig aan tafel met twee Hollandse coryfeëen van het trampolinespringen: Mario van Dierme en Karen de Ruyter, mooie rondborstige ladies (toen zowat twintig jaar) met ondertussen ook al een Europese titel op zak. Ik voelde me echt lekker tot iets na de aperitief. Alle lichten vielen uit, het huisorkest staakte het spelen, het eten werd niet meer opgediend. Wat bleek, ene zekere “Ali Agca” had zowaar “ IL PAPA”( de paus) neergeschoten. Voor de Polen was wijlen Paus Johannes Paulus II een keizer, een God, hun redder in nood. Elke vijf minuten gaven ze daar persconferenties en radioberichten over de kritieke toestand van de vatikaanheilige. Mijn eerste banket draaide dus uit op een avond, zonder dans, zonder eten of drinken. Niets was nog open, geen café meer, geen winkel meer. Om 11 uur lagen we al scheel van de honger in bed. Op ’t hotel werd de morgen erna zelfs zo goed als geen ontbijt meer gegeven. Il PAPA, Il PAPA, verdomme, zwijg me maar van Karel Woytila, hij kon me de rest van zijn carrière gestolen worden. Het enige lichtpuntje is een nog overgebleven, ondertussen vergeelde, foto van die twee heerlijk ogende Hollandse meiden.
 
1983 Dobrovolskicup
 
Weer een grote buitenlandse uitstap. Over het ijzeren gordijn vlogen we richting Moskou. Alle statements over het Oostblok kregen er een flinke dreun toen we enkele dagen doorbrachten in de hoofdstad van het communisme. Alles bleek er groter dan waar ook, ik vergeleek vele dingen met westerse gewoonten en dingen en voor mij was wat ik in Moskou en later ook in Odessa aan de Zwarte zee zag veel kapitalistischer dan wat wij hier hadden.
Een voorbeeldje: onze tolk (een perfect Franstalige Rus) bleek als hobby zowaar aan“deltavliegen” te doen, iets wat ik onwaarschijnlijk mogelijk achtte in Oostbloklanden. Ons sporthotel (22 verdiepingen hoog) bleek alles in huis te hebben om ook ‘wie maar van waar kwam ‘ van het juiste voedsel te voorzien. Zo bleken een équipe worstelaars uit Cuba daar het perfecte dieet voorgeschoteld te krijgen. Wij wilden de test ook eens doen en bestelden dus maar gewoontjes “biefstuk friet” en geen tien minuten later kregen we dit uiterst lekker menu met veel zwier en mooi versierd op ons bord getoverd. Was dit allemaal bluf….in alle geval ik was onder de indruk.
 
Hoge Pieten
 
Op zo’n reis kom je al eens iemand tegen. Wij waren bij de eersten die landden met AERFLOT in Moskou en daar zouden binnen de drie dagen alle buitenlandse delegaties in hetzelfde hotel arriveren om dan een binnenvlucht te nemen naar Odessa.
Site-seeing enkele dagen in Moskou dus. Op één van onze uitstapjes naar het Rode  Plein in hartje Moskou, hoorden we op geregelde tijdstippen wat fluitsignalen en het publiek stoof zowaar uiteen, terwijl van overal flink gesticulerende politieagenten de straten vrijmaakten. Een gepantserde en uitgewerkte limousine (een Russische super “Wolga”) draaide het plein op en terwijl wij in de rij aanschoven om de graftombe van Kameraad Lenin te gaan bezoeken, stopte op zowat drie vier meter van ons de limousine. Wie kwam daar zowaar te voorschijn? Bondskanselier Willy Brandt. Ik was zo van mijn melk dat ik vergat een kiekje van ons te maken samen met der Willy. Maar ’t is biechtewaar. Ik stond met de kanselier op het Rode Plein.
 
Agenda:
15-22 november - WAGC games in St Petersburg: Vijf Bevernaars gaan mee
28 november - Team kampioenschap van Frankrijk in St Etienne (twee meisjesploegen van Lenig en vlug gaan mee)
13 december - eerste selectieproef voor de Franse kampioenschappen 2010 in Wattrelos                                             

vzw Lenig en Vlug

 
Contactpersoon
Adres:
Turn- en Trampolineclub
Grote Heerweg 87
8791 Beveren-Leie

Telefoon: +32 (0)56 719295

Gegevens: BTW: BE 0449.285.588
Rekening Crelan: BE18 8600 1339 4365 (SPAA BE22)

Adres van de SPORTHAL
"Den Averul"
Koning Albertstraat 18
8791 Beveren-Leie
 

 

Dit is een ongeldig emailadres.

Vul een onderwerp in.

Vul uw bericht in.


Invalid Input

­